Podczas leczenia osób po amputacji częściowej stopy, praktycy mają do czynienia z kilkoma problemami. Przede wszystkim zachowanie kończyn. Osiąga się to przez ograniczenie destrukcyjnych sił nacisku, ścinania i tarcia. Drugim jest przywrócenie funkcji chodu, która próbuje zarządzać zmianami w biomechanice, środku ciężkości (COG), długości kończyn i napędzie. Cele te nie powinny być postrzegane jako konkurencyjne. Im bardziej funkcja chodu zostanie przywrócona, tym łatwiej jest zachować stopę. Po prawidłowym zarządzaniu możliwe jest przywrócenie dużej części funkcji stopy i przywrócenie jej roli jako stabilnego, dynamicznego, napędzającego ramienia dźwigni.

Wiele częściowych amputacji stóp, które leczymy, jest wtórnych do postępujących procesów chorobowych, z których najczęstszymi są cukrzyca i choroba Charcota. Zaawansowana neuropatia pozostawia nieprzytomną stopę. Może to dojść do punktu, w którym pacjent, nie odczuwając bólu ani żadnych sił niszczących działających na szczątkową stopę, nieświadomie generuje uszkodzenie tkanki miękkiej, które może ostatecznie prowadzić do owrzodzeń. Ponadto utrata czucia i propriocepcji powoduje, że niektórzy pacjenci czują się niezdarnie i niezgrabnie, co często prowadzi do zmiany chodu. W związku z tym pozostała część stopy jest często uważana za „zagrożoną”, a często dalsze jej uszkodzenie następuje w ciągu roku lub dwóch. Aby zachować stopę, musimy zarządzać tą niszczącą triadą nacisku, ścinania i tarcia.

W fizyce ciśnienie oblicza się przez określenie siły działającej na danym obszarze powierzchni Jeśli masa częściowej stopy po amputacji pozostanie stała, nastąpi automatyczne zwiększenie nacisku na stopę przy mniejszej powierzchni. Trwałe podwyższone ciśnienie może prowadzić do utraty żywotności tkanki i początku rany. Siły te można zdyspergować za pomocą ortezy o konstrukcji z gniazdem, rozkładając nacisk na większy obszar. Miękkie interfejsy pomagają również zmniejszyć szczytowe ciśnienia.

Siły ścinające to siły zewnętrzne działające równolegle do płaszczyzny. Jeśli chodzi o stopę, możemy to zrozumieć jako napięcie i rozciąganie skóry, które pojawia się, gdy występuje ruch na powierzchni. Anatomiczne ścinanie jest również tworzone przez kości poruszające się po wewnętrznej stronie skóry, powodując załamanie tkanki miękkiej od wewnątrz.

Jedną z definicji tarcia jest ocieranie się jednego ciała lub powierzchni o inne. Nieprawidłowy ortotyczny projekt lub źle dopasowane buty mogą stworzyć środowisko, w którym występuje nadmierne tarcie, prowadzące do pęcherzy i uszkodzenia skóry. Tarcie może prowadzić do tworzenia się kalusa skóry, które może być prekursorem owrzodzenia. Gładsze materiały powierzchniowe, takie jak Plastazote, będą mniej podatne na tarcie w porównaniu z bardziej szorstkimi, bardziej chwytnymi górnymi osłonami. Czasami stopa po zabiegu chirurgicznym przedstawia inne czynniki komplikujące, jeśli nie jest prawidłowo wyważona, lub jeśli istnieją wyskoki kości lub anomalie skóry.

Rysunek 1

 

Nacisk i ścinanie występują w amputowanej stopie z powodu jej mniejszej powierzchni i naturalnej nierównowagi, które powstają, gdy dystalne części stopy są usuwane. Rozważ normalną stopę w płaszczyźnie strzałkowej, zawieszoną na wysokości kostki (rysunek 1a). Względnie długie ramię dźwigni śródstopia przedniego jest zrównoważone przez duży kompleks kości ogonowej. Po każdej znacznej amputacji skrócone ramię dźwigni przedniej zostanie pokonane przez siłę tylnej grupy mięśniowej (ryc. 1b). Skurcz mięśni wywołuje zwiększone ciśnienie i ścinanie na dystalnym końcu pozostałej stopy. Jednym celem staje się odtworzenie funkcjonalnej długości tego ramienia dźwigni w celu zaabsorbowania siły i ochrony pozostałej stopy (rysunek 1c).

Przywrócenie chodu

Badania wykazały, że chodzenie i ćwiczenia pomagają pacjentom z cukrzycą kontrolować ich wagę i poziom cukru we krwi, a także niezliczone inne korzyści zdrowotne i lepszą jakość życia. Odtworzenie normalnego, płynnego i symetrycznego chodu jest ważnym czynnikiem w rehabilitacji częściowych osób po amputacji stóp.

Rysunek 2

 

Konsekwencją częściowej amputacji stopy jest pojawienie się niezamierzonej rozbieżności długości nóg (LLD). Amplifikacja transmetowa, Lisfranc lub Chopart usuwa krytyczne ścięgna i mięśnie ze stopy; Powoduje to załamanie się łuku i migrację tylnej osi kości piętowej. Efektem netto tej kostki jest niższy kąt kostny, który wprowadza LLD (ryc. 2 ac). Dodatkowo, regularne buty stają się trudniejsze do dopasowania, gdy piętowa porusza się do tyłu.

Proponuje się, aby ortopedyczna stopa orthotyczna dla osoby po amputacji mogła zaradzić zarówno utracie anatomicznej pozycji, jak i funkcjonalnej LLD, poprzez zbudowanie skorupy z odpowiednim klinem przednim i słupkiem. Pozwoli to w pewnym stopniu zniwelować szczątkową stopę, przywracając anatomiczną pozycję i zapewniając podnośnik, aby przywrócić równowagę kostek.

Innym czynnikiem wpływającym na chodzenie po amputacji jest COG. Poszukując stabilności, pacjent często przesunie się w stronę niezaangażowanej osoby. Jeśli długość kończyn i funkcja biomechaniczna mogą zostać przywrócone po stronie zaangażowanej, nastąpi bardziej normalny transfer COG, minimalizując kołysanie bagażnika podczas ruszania.

Wreszcie, każda amputacja palucha koślawego zmniejsza lub usuwa funkcję mechanizmu kołowrotu, który jest jednym z czynników stabilizujących ruchomą stopę. Przyśrodkowy aspekt podeszwowej powięzi wiatry pod pierwszym stawem śródstopowym paliczka (MPJ), i jest naprężany, gdy paluch wyprostowany jest podczas zgięcia grzbietowego. Efektem jest wyciągnięcie kości stopy w zwartą pozycję i przekształcenie łuku w sztywną dźwignię napędową. Utrata tego mechanizmu pozostawia kości stopy „luźne” podczas krytycznego trzeciego rockera.

Orthotic Design

Tradycyjnie, w przypadku częściowych osób po amputacji stóp zastosowano wiele ortezy, w tym protezy wypełniacza, jedyne usztywniacze, unieruchamiające AFO i ich kombinacje – ale czasami funkcja jest poświęcana dla ochrony. Podeszwy rocker są powszechnie używane, aby pomóc uciec i pomóc w postępie, szczególnie gdy but zawiera usztywniacz. Naszym nadrzędnym celem jest stworzenie urządzenia, które chroni szczątkową stopę, jednocześnie umożliwiając przywrócenie chodu.

Dostępnych jest wiele prefabrykowanych AFO z włókna węglowego, które mogą przywrócić utraconą funkcję ramienia dźwigni. Wykorzystują różne kombinacje przyśrodkowych i poprzecznych rozporek z przedniej lub tylnej powłoki. Zasadniczo, poprzeczna rozpórka jest ogólnie preferowana do środkowej rozpórki. Podczas normalnej funkcji stopa pręży się podczas pierwszego kontaktu, a naturalny ruch będzie oddalony od bocznej podpory.

Przedniej powłoki jest również korzystne do powłoki tylnej. Większość sił ścinających pojawi się podczas chodu w trzecim rockerze. Wspornik umożliwia transfer energii i przenosi te siły do ​​przedniej powłoki. Jeśli przednia skorupa osiągnie wysokość guzka piszczeli, zoptymalizuje ona funkcję ramienia dźwigni urządzenia i rozprowadzi te siły na jak najszerszym obszarze. Płytę podnóżka można zaprojektować tak, aby początkowo kierowała ruchami sił w kierunku pęknięcia klocka.

Prawidłowe ustawienie ortezy stóp ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji funkcji i komfortu pacjenta. Przednia skorupa AFO jest wyrównana do piszczeli, a następnie nasadka jest umieszczona na płycie stopy, aby utrzymać to wyrównanie, zapewniając równomierny rozkład nacisku wzdłuż skorupy. Miękki interfejs musi zostać dodany do wewnętrznego aspektu przedniej powłoki, aby zapewnić brak przebicia skóry wzdłuż grzebienia piszczelowego.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *